KrFU ber Hareide åpne for Jensen
KrFU–leiar Elisabeth Løland karakteriserer den raudgrøne regjeringa som håplaus og ber KrF bu seg på regjeringssamtalar med Framstegspartiet. Realistisk, men uklokt utspel, meiner valforskar.
Regjeringssamarbeid etter valet neste år står på dagsordenen når landsstyret i KrFU skal samlast i dag. Signalet til landsstyret frå sentralstyret er utvetydig, etter lang tids diskusjon:
– Kastar veljarane den raudgrøne regjeringa, skal KrF gjere det same, seier Elisabeth Løland.
KrFU–leiaren meiner det er viktig at ungdomspartiet kjem med rådet sitt i god tid for å påverke den vidare prosessen i KrF.
Ikkje illeluktande
Løland peikar på fleire samanfallande politiske ideal på ikkje–sosialistisk side. Tanken om å byggje samfunnet nedanfrå, sans for avgrensa statsmakt og motstand mot utstrekt bruk av påbod og forbod som politiske verkemiddel er tre eksempel.
På dette grunnlaget meiner ho det er grunn til å snakke også med Frp om regjeringssamarbeid.
– Vi vil ikkje stille til val med signal om at Frp nærast luktar vondt, seier Løland.
Strategi før saker
Valforskar Frank Aarebrot forstår at KrFU ønskjer å erstatte den raudgrøne regjeringa med ei breiast mogeleg ikkje–sosialistisk regjering, men minner om at Høgre og Framstegspartiet har reint fleirtal på fleire av meningsmålingane for tida.
– Det KrFU bør snakke om, er kva partiet vil, seier han.
Sjølv om han trur det er realistisk å tenkje at ein må vere open for samtalar også med Frp, meiner han offentlege signal om dette vil gjere at media konsentrerer seg endå meir om strategien og spelet.
Forskarkollegaen Bernt Aardal påpeikar derimot at stortingsvalet handlar mykje om regjeringsspørsmålet. Han påpeikar at KrF og Venstre mista mange veljarar til Høgre sist gong fordi partileiarane kategorisk avviste samarbeid med Frp.
– Slik sett er det ikkje rart at dei er opptekne av regjeringsspørsmålet no, seier han.
Meir enn mirakel
Elisabeth Løland erkjenner at den politiske avstanden mellom KrF og Frp er stor, til dømes i bistands– og alkoholpolitikken. Det primære ønsket er derfor ei koalisjonsregjering med Høgre og Venstre.
– Eg trur det er veldig lite sannsynleg at KrF skal gå i regjering med Frp. Dersom ein legg partiprogramma våre ved sida av kvarandre, må ein tru på meir enn mirakel dersom ein skal få til ein politikk som tek omsyn til begge, seier ho.
Men sjansane for å lukkast har også med styrkeforhold å gjere.
Framleis sentrumsparti
I spørsmål som miljø, bistand og fordeling har KrFU ofte utfordra KrF på å bli meir radikalt. Løland erkjenner at ein slik sett kan finne mange fellesnemnarar med venstresida i norsk politikk. Sjølv er ho ein av dei som er svært oppteken av at KrF framleis skal vere eit sentrumsparti.
På område med felles mål meiner ho likevel at resultata har vore altfor svake i dei snart sju åra med raudgrønt styre.
– I den situasjonen vi er i no, må vi medverke til å kaste ei regjering vi meiner er håplaus. Det betyr ikkje at vi bind oss for all framtid, seier ho.
Raudgrøne provokasjonar
Bernt Aardal påpeikar at KrF og Venstre har mykje av same dilemma: Dei ønskjer ny politikk, men spørsmålet er om høgrepartia vil gi dei gjennomslag.
Han er likevel ikkje overraska over at KrFU vender seg til ikkje–sosialistisk side.
– Totalvurderinga er at dei raudgrøne har provosert i mange saker, seier han.
Og sjølv om engasjementet for mellom anna miljø og bistand har vore sterkt i KrFU, påpeikar han også at ungdomspartiet lenge har hatt framståande talspersonar som har ivra for borgarleg samarbeid, eksempelvis ekteparet Inger Lise og David Hansen.
Samstundes understrekar han at det er ei betydeleg frykt for Frp i deler av KrF.
– Partiets har vore størst i nyare tid når det har klart å trekkje til seg også raudgrøne veljarar, seier han.
(Dagen)
– Kastar veljarane den raudgrøne regjeringa, skal KrF gjere det same, seier Elisabeth Løland.
KrFU–leiaren meiner det er viktig at ungdomspartiet kjem med rådet sitt i god tid for å påverke den vidare prosessen i KrF.
Ikkje illeluktande
Løland peikar på fleire samanfallande politiske ideal på ikkje–sosialistisk side. Tanken om å byggje samfunnet nedanfrå, sans for avgrensa statsmakt og motstand mot utstrekt bruk av påbod og forbod som politiske verkemiddel er tre eksempel.
På dette grunnlaget meiner ho det er grunn til å snakke også med Frp om regjeringssamarbeid.
– Vi vil ikkje stille til val med signal om at Frp nærast luktar vondt, seier Løland.
Strategi før saker
Valforskar Frank Aarebrot forstår at KrFU ønskjer å erstatte den raudgrøne regjeringa med ei breiast mogeleg ikkje–sosialistisk regjering, men minner om at Høgre og Framstegspartiet har reint fleirtal på fleire av meningsmålingane for tida.
– Det KrFU bør snakke om, er kva partiet vil, seier han.
Sjølv om han trur det er realistisk å tenkje at ein må vere open for samtalar også med Frp, meiner han offentlege signal om dette vil gjere at media konsentrerer seg endå meir om strategien og spelet.
Forskarkollegaen Bernt Aardal påpeikar derimot at stortingsvalet handlar mykje om regjeringsspørsmålet. Han påpeikar at KrF og Venstre mista mange veljarar til Høgre sist gong fordi partileiarane kategorisk avviste samarbeid med Frp.
– Slik sett er det ikkje rart at dei er opptekne av regjeringsspørsmålet no, seier han.
Meir enn mirakel
Elisabeth Løland erkjenner at den politiske avstanden mellom KrF og Frp er stor, til dømes i bistands– og alkoholpolitikken. Det primære ønsket er derfor ei koalisjonsregjering med Høgre og Venstre.
– Eg trur det er veldig lite sannsynleg at KrF skal gå i regjering med Frp. Dersom ein legg partiprogramma våre ved sida av kvarandre, må ein tru på meir enn mirakel dersom ein skal få til ein politikk som tek omsyn til begge, seier ho.
Men sjansane for å lukkast har også med styrkeforhold å gjere.
Framleis sentrumsparti
I spørsmål som miljø, bistand og fordeling har KrFU ofte utfordra KrF på å bli meir radikalt. Løland erkjenner at ein slik sett kan finne mange fellesnemnarar med venstresida i norsk politikk. Sjølv er ho ein av dei som er svært oppteken av at KrF framleis skal vere eit sentrumsparti.
På område med felles mål meiner ho likevel at resultata har vore altfor svake i dei snart sju åra med raudgrønt styre.
– I den situasjonen vi er i no, må vi medverke til å kaste ei regjering vi meiner er håplaus. Det betyr ikkje at vi bind oss for all framtid, seier ho.
Raudgrøne provokasjonar
Bernt Aardal påpeikar at KrF og Venstre har mykje av same dilemma: Dei ønskjer ny politikk, men spørsmålet er om høgrepartia vil gi dei gjennomslag.
Han er likevel ikkje overraska over at KrFU vender seg til ikkje–sosialistisk side.
– Totalvurderinga er at dei raudgrøne har provosert i mange saker, seier han.
Og sjølv om engasjementet for mellom anna miljø og bistand har vore sterkt i KrFU, påpeikar han også at ungdomspartiet lenge har hatt framståande talspersonar som har ivra for borgarleg samarbeid, eksempelvis ekteparet Inger Lise og David Hansen.
Samstundes understrekar han at det er ei betydeleg frykt for Frp i deler av KrF.
– Partiets har vore størst i nyare tid når det har klart å trekkje til seg også raudgrøne veljarar, seier han.
(Dagen)