Anmeldelser
«ÅNDSVITSKAP»: Jan Barstad endar opp i det som vert kalla «åndsvitskap», som kan ha noko ulik utforming, men som særleg er knytt til Rudolf Steiner (foto). Der ligg tyngdepunktet i boka, skriv Johannes Kleppa.
NTB
Frå det materielle til det åndelege
Vår tid har vorte svært materielt og rasjonelt orientert. Det er dei materielle verdiane som i stor grad tel. Samstundes er det ein åndeleg lengt, og ei oppleving av at det er meir mellom himmel og jord enn vi forstår. Mennesket vert ikkje tilfreds berre med det materielle og seg sjølv. Livets opplevingar og erfaringar peikar ut over dette. Det er noko av denne problematikken Jan Barstad tek opp i denne boka.
Poenget er å få fram at det er ein åndeleg verda med åndskrefter, og denne verda styrer liva våre i stor grad. Han viser til mange religiøse og filosofiske oppfatningar i denne samanhengen, og bruker mykje Bibelen og viser ofte til Jesus. Jesus lærer oss særleg kva kjærleik er. Det er likevel ikkje kristendom Barstad framstiller, og han forkynner på ingen måte evangeliet. Han endar opp i det som vert kalla «åndsvitskap», som kan ha noko ulik utforming, men som særleg er knytt til Rudolf Steiner. Der ligg tyngdepunktet i boka.